Zastygające słońca

ciocia już chce odjeżdżać
nie może jeść ogórków
ani śpiewać

trzedziestoletnia godzina
przestała marzyć
nie widzi sukienki z łez
którą szyje matka

panna młoda nic nie wie
o cudzej śmierci
własna rzadko
zagląda jej w oczy

czerstwy ogrodnik
sieje i zbiera
nie liczy słońc
które zastygają na zimę

tak to
sprzeczność interesów
utrzymuje świat
w świeżym stanie

Skoro taki

po deszczu otwieram drzwi
ale nie znajduję za nimi
odpowiedzi
na dręczące mnie muchy

wycieraczka śpi
jak zwykle na plecach
pusty korytarz chce
wejść do mnie
więc mu odpowiadam
przez dziurkę od klucza
wytrzyj nogi i odejdź
bo mój kot boi się ciebie

trzasnęły główne szczęki
tupot pobiegł obok
wiatr powiesił się na słupie
znów nie będzie światła

ukradkiem obracam drzwi
nie ma poczty pod mój numer
korytarz ma czyste buty
zatrzaskuję mu jeden
w białych drzwiach
niech skomli
skoro
taki samotny