Przyczyna: Tamara Hebes - wiersze niepublikowane.
Czas:Poniedziałek 06.10. 2008 r. godz. 18.00.
Miejsce: D.K.K. przy Miejskiej Bibliotece Publicznej im. C.K. Norwida

w Świdnicy.

Ostatnimi czasy coraz częściej spotkania naszego klubu mają charakter nietypowy, odbiegający od standardowego scenariusza. Podobnie było na ostatnim, chociaż to nie forma, a materia, z którą przyszło zmierzyć się klubowiczom była zupełną nowością [dosłownie i w przenośni]. Tematem rozważań stała się poezja, nie ta uznana, klasyczna, stanowiąca kanon literatury, ale zupełnie świeża, dotychczas nigdzie nie publikowana najnowsza twórczość świdnickiego poety: TAMARY HEBES. Pod tym pseudonimem ukrywa się jeden z klubowiczów - Leszek Florek. TAMARA HEBES nie jest bynajmniej zupełnym debiutantem na rynku wydawniczym. Na swoim koncie ma już trzy książki poetyckie: "Ekstra nocne" (Świdnica 1998), "Ja oniryczne" (Jugowice 2005) oraz tomik z satyrami, fraszkami i limerykami "Muchoraj" (Świdnica 2007). Jak sam określa swoje dotychczasowe osiągnięcia? "Kilka nagród i wyróżnień o zasięgu lokalnym i krajowym." "Kilka wierszy doczekało się przekładu na język czeski." Zainteresowanych bardziej szczegółowymi informacjami na temat poety i jego dokonań odsyłam na stronę internetową - http://www.tamarahebes.republika.pl/.

Analiza i ocena współczesnej poezji nastręcza kłopotów nawet specjalistom zajmującym się tym zagadnieniem niejako "zawodowo", ponadto wiersz jest tak bardzo osobistą i nie dająca się ująć w ścisłe ramy formą przekazu, że bywa często tak, iż interpretacji utworu jest tyle ilu czytelników. Dlatego też myślę, że nie będę zajmował się w tym miejscu omawianiem poszczególnych utworów poety i skoncentruję się na kilku ogólnych wnioskach wynikłych z klubowej dyskusji.

Poezja TAMARY HEBES nosi wszelkie znamiona twórczości dojrzałej. Autor znacznie większą uwagę skupia na treści jaką chce przekazać czytelnikowi niż na formie swoich wierszy. Jego utwory, pisane wierszem wolnym, łączą współczesność z klasyką. Barwne i rozbudowane środki stylistyczne nawiązują do najlepszych wzorców poezji romantycznej i młodopolskiej, autor nie boi się czerpać ze skarbnicy swoich wielkich poprzedników. Tematyka tej poezji mocno zakorzeniona jest głęboko w filozofii, co podkreśla z całą mocą sam twórca, zwłaszcza w jej metafizycznych aspektach. Zdaję sobie sprawę z faktu, że ten rodzaj literatury nie znajduje zbyt dużego grona odbiorców, ale może warto ten jeden raz zaryzykować...

rost'67